Κριτικός προβληματισμός σχετικά με τη διδασκαλία της γλώσσας σε μετανάστες

Περίληψη

Τι σημαίνει να εντάξουμε έναν μετανάστη στη «δική μας» κουλτούρα; Ως επαγγελματίες ή εθελοντές που διδάσκουμε την εθνική γλώσσα σε μετανάστες, πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί: θα επικεντρωθούμε στην οικονομική διάσταση ή θα εξετάσουμε και άλλες διαστάσεις; Αντιλαμβανόμαστε την εντάξη μέσω της διδασκαλίας της εθνικής γλώσσας ως μια διαδικασία αφομοίωσης από τον μετανάστη; Ή μπορούμε να φανταστούμε τη διδασκαλία της εθνικής γλώσσας ως διάλογο της γνώσης; Ως διαπολιτισμική διαδικασία; Ως μια ηθική του διαχωρισμού; Σε αυτό το κεφάλαιο, θα αναρωτηθούμε πώς μπορούμε να προσεγγίσουμε τη διδασκαλία της γλώσσας από μια διδακτική της φιλοξενίας. Αυτό σημαίνει να σκεφτόμαστε τη διδασκαλία της εθνικής γλώσσας ως μια διαδικασία αποαποικιοποίησης της γνώσης του υποδοχέα και να καλούμε τις αφηγήσεις, τις εμπειρίες, τον πολιτισμό, την τέχνη, την καθημερινή ζωή του φιλοξενούμενου, ως λέξεις που πρέπει να μεταφραστούν με τρόπο διαλογικό, ώστε να επιτρέψουν στον νεοεισερχόμενο να ανακαλύψει τον πολιτισμό του υποδοχέα από μια κριτική οπτική γωνία που του επιτρέπει να ξετυλίξει τις απειλές και τους κινδύνους, καθώς και τις ευκαιρίες που κρύβονται πίσω από τα σύμβολα και τους κώδικες του άλλου, άγνωστου προς το παρόν. Σκεφτόμαστε λέξεις, η εκμάθηση λέξεων δεν είναι απλώς ομιλία αλλά σκέψη. Η παιδαγωγική της υποδοχής προτείνει να εκπαιδεύσουμε μαθαίνοντας από αυτόν που μαθαίνει εκπαιδεύοντας μας, περιέχει ένα χώρο ακρόασης ώστε η γλώσσα που διδάσκεται να μπορεί να συνομιλήσει με τη γλώσσα του μετανάστη. Μια παιδαγωγική της φιλοξενίας, προκειμένου να κατανοήσει την ετερότητα ως δυνητικό φίλο, πρέπει να ξεκινήσει με την εξάλειψη των προκαταλήψεων που η γλώσσα της κρύβει απέναντι στους μετανάστες.